Leczenie agenezji krzyżowej, która jest wadą rozwojową, która powoduje opóźniony rozwój nerwów w końcowej części rdzenia kręgowego, zwykle rozpoczyna się w dzieciństwie i zmienia się w zależności od objawów i wad rozwojowych prezentowanych przez dziecko.
Ogólnie rzecz biorąc, agenezję sakralną można zidentyfikować wkrótce po urodzeniu, gdy dziecko ma zmiany nóg lub brak odbytu, na przykład, ale w innych przypadkach może upłynąć kilka miesięcy lub lat, zanim pojawią się pierwsze objawy, które mogą obejmować nawracające infekcje dróg moczowych, częste zaparcia lub kałowe i nietrzymanie moczu.
Tak więc, niektóre z najczęściej stosowanych zabiegów agenezji krzyżowej obejmują:
- Obstawianie leków, takich jak Loperamid, w celu zmniejszenia częstości nietrzymania stolca;
- Środki lecznicze na nietrzymanie moczu, takie jak bursztynian solifenacyny lub chlorowodorek oksybutyniny, w celu rozluźnienia pęcherza moczowego i wzmocnienia zwieracza, zmniejszając epizody nietrzymania moczu;
- Fizjoterapia wzmacniająca mięśnie miednicy i zapobiegająca nietrzymaniu moczu oraz wzmacniająca mięśnie nóg, zwłaszcza w przypadkach zmniejszonej siły i tkliwości w kończynach dolnych;
- Chirurgiczne leczenie niektórych wad rozwojowych, na przykład korekcji braku odbytu.
Ponadto, w przypadkach, gdy dziecko ma opóźniony rozwój nóg lub brak funkcji, neurolog i pediatra mogą zalecić amputację kończyn dolnych w pierwszych latach życia w celu poprawy jakości życia. W ten sposób dziecko, które dorasta, może łatwo przystosować się do tego wstrząsu i prowadzić normalne życie.
Objawy agenezji sakralnej
Główne objawy agenezji sakralnej to:
- Zaparcie;
- Nietrzymanie stolca lub nietrzymanie moczu;
- Nawracające infekcje dróg moczowych;
- Utrata siły w nogach;
- Paraliż lub opóźniony rozwój nóg.
Objawy te występują zwykle krótko po urodzeniu, ale w niektórych przypadkach może minąć kilka godzin zanim pojawią się pierwsze objawy lub do momentu rozpoznania choroby na przykład poprzez rutynowe badanie rentgenowskie.
Zwykle agenezja sakralna nie jest dziedziczna, ponieważ, mimo że jest to problem genetyczny, jest tylko rodzicem dla dzieci i dlatego powszechne jest, że choroba pojawia się nawet wtedy, gdy nie ma historii rodzinnej.
