Leczenie zespołu Ogilviego, który jest poważnym problemem, który powoduje nadmierne rozszerzenie jelita, powinno być prowadzone przez gastroenterologa i zwykle odbywa się w hospitalizacji, aby dokonać stałej oceny pacjenta i uniknąć rozwoju poważnych powikłań, takich jak perforacja jelita, na przykład.
Na ogół leczenie rozpoczyna się od odpoczynku pożywienia, iniekcji w surowicy bezpośrednio do żyły i umieszczenia sondy nosowo-żołądkowej, od jamy ustnej do żołądka, w celu zmniejszenia ciśnienia wewnątrz jelita.
Jeśli jednak po 3 dniach leczenia nie nastąpi poprawa objawów, lekarz może również zalecić podanie leku o nazwie Neostygmina, które pomaga w rozprężeniu jelit, ale może powodować różne działania niepożądane, szczególnie u pacjentów z chorobami serca., choroba nerek lub przebytą wrzód żołądka i dwunastnicy.
W cięższych przypadkach, w których żadna z wyżej wymienionych metod leczenia nie ma żadnych skutków lub istnieje wysokie ryzyko wystąpienia komplikacji, zabieg chirurgiczny może być stosowany do wykonania tymczasowej karkomii polegającej na połączeniu jelita bezpośrednio ze skórą w celu zmniejszenia ciśnienia w trakcie leczenia. objawy jelitowe i łagodzące.
Rozpoznanie zespołu Ogilvie
Diagnozę zespołu Ogilvie można dokonać poprzez obserwację i obmacywanie brzucha przez gastroenterologa oraz wykonywanie testów diagnostycznych, takich jak rentgen rentgenowski, nieprzejrzysta lewatywa lub tomografia komputerowa jamy brzusznej. Oto jak wykonuje się lewatywę: nieprzejrzysta lewatywa.
Oprócz diagnozowania zespołu Ogilvie, zastosowane testy mogą również pomóc w identyfikacji zmian, takich jak krwawienie z brzucha lub guz zaotrzewnowy, które mogą powodować pojawianie się problemu, ułatwiając leczenie.
Objawy zespołu Ogilvie
Główne objawy zespołu Olgiviego to:
- Ciężki ból brzucha;
- Obrzęk brzucha;
- Nudności i wymioty;
- Zmiana nawyków jelitowych, zwłaszcza zaparcie;
- Gorączka powyżej 38 ° C
Objawy te mogą pojawiać się stopniowo, stają się bardziej intensywne około 24 godziny po wystąpieniu problemu i są częstsze u pacjentów z operacją jelitową w wywiadzie, chorobami zwyrodnieniowymi, takimi jak choroba Parkinsona i choroba Alzheimera, lub którzy są leczeni lekami przeciwdepresyjnymi, morfiną lub antiparkinsonians.
