Nietrzymanie stolca charakteryzuje się mimowolną utratą lub niemożnością kontrolowania eliminacji zawartości jelita, składającej się z kału i gazów, przez odbyt. Chociaż sytuacja ta nie ma poważnych konsekwencji dla zdrowia, może powodować zakłopotanie i niepokój.
Nietrzymanie stolca występuje zwykle u osób w wieku powyżej 70 lat, chociaż może również występować u osób młodych i dzieci, i może być spowodowane głównie zmianami w funkcjonowaniu mięśni, które tworzą odbytnicę i zwieracz odbytu w wyniku porodu, operacje lub defekty w anatomii regionu, ale mogą być również wywołane np. przez biegunkę, zaparcie, stosowanie leków lub choroby neurologiczne.
Leczenie nietrzymania stolca jest bardzo ważne dla polepszenia jakości życia danej osoby i jest zwykle wskazane przez coloproctologa i obejmuje korekty nawyków żywieniowych, dostosowanie leków, które mogą pogarszać objawy, ćwiczenia fizjoterapeutyczne do regeneracji kontroli odbytu i w niektórych przypadkach operacji.
Jakie są przyczyny
Kilka zmian w fizjologii odbytu i odbytnicy może powodować nietrzymanie moczu i może być związek z więcej niż jedną przyczyną. Niektóre z głównych przyczyn to:
- Wady mięśni krocza spowodowane normalnym porodem, operacjami lub pewnymi urazami w regionie;
- Zmiany w nerwach regionu, jak w neuropatii cukrzycowej lub innych chorobach neurologicznych;
- Zapalenie błony śluzowej odbytnicy, spowodowane infekcjami lub radioterapią;
- Zmiany w konsystencji stolca, zarówno z powodu biegunki, jak i zaparcia;
- Istnienie wypadania odbytnicy lub megakolonu, na przykład w wyniku choroby chagowatej;
- Zespół jelita drażliwego;
- Choroby metaboliczne, takie jak nadczynność tarczycy lub cukrzyca;
- Stosowanie leków, takich jak metformina, akarboza, leki przeciwdepresyjne lub środki przeczyszczające.
U dzieci w wieku powyżej 4 lat, nietrzymanie stolca nazywane jest również enopresją i może być związane z trudnościami w kontrolowaniu funkcjonowania zwieracza odbytu z przyczyn psychologicznych i może być związane ze stresem, strachem lub dystresem, ale może również spowodowane przez zaparcia, ponieważ nagromadzenie suchych stolców w jelicie może powodować wyciek miękkich stolców wokół kału akumulacji. Dowiedz się, jak rozpoznać i zwalczać zaparcia w dziecku.
Główne objawy
Objawy inkontynencji kałowej sięgają od niedobrowolnej utraty gazu do utraty dużych ilości płynnego lub stałego kału, co powoduje intensywne zakłopotanie, niepokój i obniżoną jakość życia chorego.
Ilekroć występuje jeden z tych objawów, osoba powinna skonsultować się z coloproctologiem, aby ocenić problem i wskazać najlepsze leczenie.
Jak odbywa się leczenie?
Leczenie inkontynencji kałowej jest różne w zależności od przyczyny i ciężkości choroby. Najprostsze problemy można leczyć za pomocą zmian w nawykach żywieniowych, takich jak zwiększone spożycie błonnika i płynu w diecie, jako sposobu regulowania tranzytu jelitowego, a także zmniejszania się spożycia alkoholu, kofeiny, tłuszczów i cukrów w diecie. Dowiedz się więcej o tym, jak powinna wyglądać dieta nietrzymania stolca.
Fizjoterapia i ćwiczenia z biofeedbackiem są ważne dla regeneracji mięśni miednicy, ponieważ zwiększają siłę i wytrzymałość, pobudzają przepływ krwi, działanie nerwów i zwiększają świadomość ciała.
W niektórych sytuacjach można wskazać stosowanie leków zapalnych, takich jak Loperamid. W przypadku braku poprawy w porównaniu z poprzednimi terapiami, można wskazać zabieg chirurgiczny, który może działać, korygując uszkodzone mięśnie, wzmacniając osłabione mięśnie kanału odbytu, a nawet np. Poprzez wszczepienie sztucznego zwieracza odbytu.
