Co to jest dyspraksja i jak leczyć

Dyspraksja to stan, w którym mózg ma trudności z planowaniem i koordynacją ruchów ciała, co prowadzi do tego, że dziecko nie jest w stanie utrzymać równowagi, postawy, a czasami nawet ma trudności z mówieniem. Dlatego te dzieci są często uważane za „niezdarne dzieci”, ponieważ zazwyczaj rozbijają przedmioty, potykają się i upadają bez wyraźnego powodu.

W zależności od rodzaju dotkniętych ruchów dyspraksję można podzielić na kilka typów, takich jak:

Dyspraksja ruchowa: charakteryzuje się trudnościami z koordynacją mięśni, zakłócaniem czynności takich jak ubieranie się, jedzenie lub chodzenie. W niektórych przypadkach wiąże się to również z powolnością wykonywania prostych ruchów;
Dyspraksja mowy: trudności w rozwijaniu języka, wymawianie słów w niewłaściwy lub niezauważalny sposób;
Dyspraksja posturalna: prowadzi do trudności w utrzymaniu prawidłowej postawy, na przykład stojącej, siedzącej lub chodzącej.

Oprócz dotykania dzieci dyspraksja może również wystąpić u osób, które przeszły udar lub uraz głowy.

Główne objawy

Objawy dyspraksji różnią się w zależności od osoby, w zależności od rodzaju ruchów i ciężkości choroby, ale w większości przypadków pojawiają się trudności w wykonywaniu zadań, takich jak:

Spacerować;
Skakać;
Biegać;
Utrzymać równowagę;
Rysunek czy malunek;
Pisać;
Czesanie;
Jedz ze sztućcami;
Szczotkowanie zębów;
Mów wyraźnie.

U dzieci dyspraksja jest zwykle diagnozowana tylko między 3 a 5 rokiem życia i do tego wieku dziecko może być postrzegane jako niezdarne lub leniwe, ponieważ opanowanie ruchów, które już wykonują inne dzieci, zajmuje dużo czasu.

Możliwe przyczyny

W przypadku dzieci dyspraksja jest prawie zawsze spowodowana zmianami genetycznymi, które powodują, że komórki nerwowe rozwijają się dłużej. Jednak dyspraksja może również wystąpić z powodu urazu lub uszkodzenia mózgu, takiego jak udar lub uraz głowy, który występuje częściej u dorosłych.

Jak potwierdzić diagnozę

Diagnoza u dzieci powinna być postawiona przez pediatrę poprzez obserwację zachowania i ocenę raportów rodziców i nauczycieli, ponieważ nie ma określonego testu. Dlatego zaleca się, aby rodzice zapisywali wszystkie dziwne zachowania, które obserwują u swojego dziecka, a także rozmawiali z nauczycielami.

U dorosłych diagnoza ta jest łatwa do postawienia, ponieważ pojawia się po urazie mózgu i można ją porównać z tym, co dana osoba była w stanie zrobić wcześniej, co również kończy się identyfikacją przez samą osobę.

Jak przebiega leczenie

Leczenie dyspraksji odbywa się poprzez terapię zajęciową, fizjoterapię i logopedię, ponieważ są to techniki, które pomagają poprawić zarówno fizyczne aspekty dziecka, takie jak siła mięśni, równowaga, jak i aspekty psychologiczne, zapewniając większą autonomię i bezpieczeństwo. W ten sposób możliwe jest osiąganie lepszych wyników w codziennych czynnościach, relacjach społecznych i umiejętności radzenia sobie z ograniczeniami narzuconymi przez dyspraksję.

Dlatego należy opracować indywidualny plan interwencji, dostosowany do potrzeb każdej osoby. W przypadku dzieci ważne jest również zaangażowanie nauczycieli w leczenie i poradnictwo pracowników służby zdrowia, aby na bieżąco wiedzieli, jak radzić sobie z zachowaniami i pomagać pokonywać przeszkody.

Ćwiczenia do wykonania w domu i szkole

Niektóre ćwiczenia, które mogą pomóc w rozwoju dziecka i podtrzymaniu treningu technik wykonywanych z pracownikami służby zdrowia, to:

Układanie puzzli: oprócz stymulowania rozumowania, pomagają dziecku lepiej postrzegać wzrok i przestrzeń;
Zachęcaj dziecko do pisania na klawiaturze komputera: jest łatwiejsze niż ręczne, ale wymaga też koordynacji;
Ściskanie piłki antystresowej: stymuluje i zwiększa siłę mięśni dziecka;
Rzucanie piłką: stymuluje koordynację dziecka i wyczucie przestrzeni.

W szkole ważne jest, aby nauczyciele zwracali uwagę na zachęcanie do prezentacji pracy ustnej zamiast pisania, nie prosząc o zbyt dużo pracy i unikając wytykania wszystkich błędów popełnianych przez dziecko w pracy, pracując pojedynczo.

Czy ta informacja była pomocna?

tak nie